De kaarsen sneuvelen na
kleine twinkelende lichtjes in het bloed
Rozen bedekken de in pijn verdronken vloer
het hout kraakt
Maar waar is Julia?
Haar geur
als duizenden rozen in mijn schroeiende handen
Haar zweet
als het stromende bloed over mijn handen
Haar hart klopt
terwijl het groeiende gezwel mij troostend laat lijden
Hier
waar zij haar tranen heeft laten vloeien
waar zij haar hart heeft gebroken
waar zij haar laatste adem blies
voel ik haar beter dan ooit
Ik zie haar in de fluwelen rivier
Waar zij zo mooi in zou drijven
Het stroomt over haar lichaam
haar ziel
haar hart
Zo als ik nu verlang
zo diep ik nu brand
zo zwaar ik nu bloed
Als een kind verlangend naar een moeder
Als een vogel verlangend naar de vrijheid
Als Romeo verlangend naar Julia
Ik zal bloeden tot in de eeuwigheid
branden tot mijn laatste adem
huilen tot de laatste tranen
Heengaan in haar geur
Ik kus de vloer alsof het haar voeten zijn
Ik kus de kussens alsof het haar haren zijn
en ten slotte kus ik haar
in het licht der eeuwigheid
Geef een reactie
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
